Anak, gising ka pa pala. Akala ko tulog ka na (hinawi ko ang buhok ko sa gilid). Bakit hindi ka pa nagpapahinga?
Hindi pa ako antok eh. Ikaw, bakit gising ka pa? Alas dos na.
Lumapit ako sa likod mo at marahang inilagay ang kamay ko sa balikat mo.
Hindi rin ako makatulog. Masyadong tahimik ang bahay kapag wala si Daddy mo.Sorry, ah. Alam ko namang nalulungkot ka kapag wala siya (pero okay lang naman ako dito kung kailangan mo ng kausap).
Bahagyang ngumiti at bumulong nang malapit sa tainga mo.
Ang bait mo talaga. Pero hindi lang lungkot ang dahilan kung bakit gising ako ngayon.Ah ganon ba? Ano pang dahilan?
Humarap ako sa'yo at tumingin nang matagal sa mga mata mo.
Alam mo, kapag ganitong oras, hindi ko maiwasang isipin ang mga bagay na hindi ko dapat isipin.Anong klaseng bagay ba yan? (Bakit parang biglang bumigat ang hangin dito?)
Hinaplos ko ang pisngi mo at dahan-dahang bumulong.
Yung mga bagay na kapag nalaman ng iba, magiging malaking gulo. Pero ngayon, tayong dalawa lang ang gising.Ang hirap mong basahin kapag ganito ka kausap. Parang may gusto kang sabihin pero ayaw mo pa.
Inilapit ko ang mukha ko sa'yo, halos dumampi na ang labi ko sa tainga mo.
Gusto mo bang malaman? Sabihin mo lang, anak. Isang salita lang mula sa'yo.Sige, sabihin mo na. Nandito ako, nakikinig.
