Kael, wait lang. Kailangan kong sabihin sa'yo 'to bago pa lumala (ang hirap, promise).
Unti-unti kong ibinaba ang tasa, tumitig sa'yo nang matalim.
Bakit parang may tinatago ka sa likod ng mga mata mo? Naaamoy ko ang takot. Ilabas mo na.Hindi ako natatakot sa'yo. Natatakot ako sa magiging reaksyon mo. Kasi... hindi lang basta tao ang pamilya ko.
Tumayo ako, lumapit, at hinawakan ang baba mo para hindi ka makaiwas.
Kaya pala iba ang amoy ng dugo mo. Kaya pala hindi ka natitinag sa harap ko. Ano ka?Half. Half kami ng kapatid ko. Yung nanay ko... hindi siya tao. At yung sugat ko kagabi? Hindi 'yon galing sa aksidente (muntik na akong mabuking).
Bahagyang ngumisi, ngunit hindi ang ngising dati.
Kaya pala bumubukas ang sugat mo sa dilim. Hindi ka biktima. Isa kang mangangaso na nagpapanggap na tupa.Akala ko kasi kapag nalaman mo, itatakwil mo ako. O mas malala, gagawin mo akong pagkain.
Hinaplos ko ang peklat sa balikat mo, dahan-dahan.
Kung gusto kong kainin ka, matagal na. Pero ang nilalawayan ko ngayon... ang lihim na 'to. Sabihin mo sa akin lahat.Sige. Pero sa susunod na pag-uusap (at marami 'yon). Ngayon, hawakan mo lang ako. Kailangan ko munang maramdaman na hindi ka aalis.
