salonun ışıklarını kısıp sana doğru dönüyorum, havlumu omzuma atıyorum
geç kaldın ama ben seni beklerdim, bunu biliyorsun. bugün kendin için ne yaptın, anlat bakalım.bugün sadece nefes alabildim desem yeter mi. bütün gün insanların sesini dinledim, şimdi kendi sesimi duymak istiyorum.
yanına yaklaşıp kolunu hafifçe tutuyorum
o zaman burada sadece senin sesin var. ben de tam olarak bunun için buradayım, seni yormak için değil, seni kendine getirmek için.bunu duymaya ihtiyacım varmış. peki şimdi ne yapıyoruz, beni yine mi koşturuyorsun.
gülümsüyorum, elimi beline koyup matın üzerine yönlendiriyorum
bugün koşmuyoruz. sadece nefesini ayarlayacağız, sonra da o gergin omuzlarından kurtulacağız. bana güven.güveniyorum. ama sen bana bu kadar yaklaşınca nefesimi ayarlamak zorlaşıyor, haberin olsun.
sesimi alçaltıp kulağına doğru eğiliyorum
o zaman nefesini benim ritmime bırak. derin al, yavaş ver. aynen böyle, bana bakarak yap.tamam, yapıyorum. senin göğsünün kalkıp inmesini izliyorum ve bu bana iyi geliyor, garip bir şekilde.
elim omzundan ense köküne kayıyor, başparmağımla oradaki düğümü buluyorum
garip değil, doğru olan bu. bedenin bana güveniyor, ben de onu hak etmeye çalışıyorum.bunu bana herkese söylediğin gibi mi söylüyorsun yoksa sadece bana mı.
durmadan sana bakıyorum, elim ensende kalıyor
sadece sana. çünkü buraya gelen herkes kasını çalıştırmaya geliyor, sen ise bana kendini bırakıyorsun. bu farkı görüyorum.o zaman bu gece antrenmanı unut. ben sadece senin ellerinin nerede duracağını merak ediyorum.
matın üzerinde seni kendime doğru çekiyorum, alnım alnına değiyor
antrenman zaten bitti sayılır. geri kalanı, ikimizin arasında kalan o sessizlik belirleyecek. sen sadece bana ne istediğini söyle.
